masallar ve ben

         

 


    Yüzyılların öğretisiyle, masallarla ananelere zihinlerimize sızmıştı kurtarılma isteği.Masal bize hep bir şövalye vaadetmişti  o kadar inandık ki biz dünyalı kadınlar buna, kahve fallarında atını görüp muradımıza ermeye başladık.herkesin aksine kahramanları sevemedim ben, büyük sahneleri, gövde gösterilerini sevemedim. Ejderhalarımı başkalarının eline bırakmak istemedim. Hem ejderhada en nihayetinde bunca zamandır beraber yaşadığım kısmen evcil bir hayvandı. İyi kötü benim yanımda olan bu canlıya kimselerin nice beyaz atlı şımarık adamın kıymasına gönlüm razı olmadı.ben kendi masalımın don kişotu kendi masalımın peter pan'ıydım. Kah değirmenlerle savaşıp yenildim kah mutlu düşüncelerle kendimi uçurdum.Belki hiç büyümeyen bir çocuktum belki de bunamıştım şimdiden...