Sosyalleşmenin acınası çabası

Soğuk bir profil. İnsani bile değil. En güzel, en seksi, en vay anasını denilecek fotoğrafını ekledi. Keşke hala o fotoğraftaki kiloda olsaydım dedi içinden. Neyseki amacına yönelik kullanmayacaktı bu uygulamayı. Ona göre olmadığına emindi bu işin. Başladı, parmağının ucuyla çirkin insanları iteledi bir kaçını ise kenara ayırdı. Birden tanımadığı insanlara kendisiyle ilgili teorik bilgiler sıralarken buldu kendini. İnsanlar neden soru kıtlığı yaşıyordu. Söyleyecek anlamlı tek bir sözleri bile kalmamış mıydı? Ya da bu şekilde başlayan bir eşleşme çiftleşmeye gitmeyi nasıl umabilirdi? Yeni nesil gerizekalı mıydı? Kimsenin birini tanımaya vaktinin olmaması bizim hayvanlaşmamıza mı neden oluyordu? Artık kullanılmayan depoların açık arttırmada satılığa çıkarılması gibi birşeydi bu. Deponun boyutuna bakıp açık arttırmaya başlıyordu insanlar programda ve içinden ne çıkacağını öğrenme hırsıyla birbirlerini eziyorlardı. Bir umut doğru depoyu patlatırım diye. Aynı hırs, aynı risk...Herkes ne kadar yalnızdı. Uygulamayı sildi telefonu kapattı her akşam izlediği filmi açıp uyumaya başladı.

Mayıs sıkıntısı

Hiç bir anlamlı konuşma kalmamıştı belki. Hepsi bitivermişti. Mayıs gelecek yazı haber veriyordu ne kadar sıcak olacağını. Günlerden cumartesiydi. Herşey yanlıştı. Kendine bile dürüst olamıyordun sen bazen. Nasıl kamuflaj giymeden anlatacaktın ki. Küçük bir yaşam korkağı, sefil bir gürültü. Yetişmesi zordu sanki bu düğünlere, doğan bebeklere, tembellik hakkımı bile tam kullanamamıştım ki...