baby its cold outside

          Kar yağıyor. Siyah asfaltın, geceden yapılan umutsuz tuzlamanın üzerine... Modern hayatı yenemeyecek denli zavallıca yağıyor. Daha çok yağsın diyemeyecek kadar yufka kılıyor yürekleri. Çünkü sokakta hayat var. Zorlukla tutmuş bir kenarından. Çocuk tadında bu kar. Bazen rüzgarın eteğine tutunup çoşuyor sonra aniden, neden yokken...Üzerimize mi yağıyor bu kar içimize mi? Üşüyor muyuz derinimizden? Yol ayrımlarını kapatır tek yapar mı, köşelerini yuvarlar mı hayatın? Hayır, hayır bu kar fazla gerçek, yeryüzünü soğutup üzerine kurulan şehirleri titretiyor.Fazlaca ısınmış bir radyatörün yanı başından korunaklı bir camın arkasından izleyeduruyoruz. Yoklama alıyorum. Yollar mı buz tutmuş kimse gelmemiş. Ağaçlar sakinliklerinden köklenmiş sessizce bekliyor. Birbirine kavuşmaz fikirlerime bakıyorlar öylece. Fikirlerim de onlara. Dövüşüp sevişerek bakıyorlar ağaçlara. Her biri bir ağaç aslında ama köklenemeyip büyümedikten sonra...Neyseliyorum yine işte o da her neyse...