maybe this time

     

         Son bahar şehre gelir. Her sokağına, her mahallesine... Tek tek çalar kapılarımızı. Üzerimizdeki yaz sıcaklığını eliyle silkeler. Hafifçe ürperir ensemizdeki tüyler. İstemsizce, izlediğimiz filmleri izlerken buluruz kendimizi... Hissettiklerimizi düşünüp tartarken, biraz ölümü düşünürken... Hem sonudur ya baharın, sonudur belkide umursamazlığımızın. Kanaatimiz yumuşar, şefkatli davranırız kendimize. Davranamıyorsak da davranmamız gerektiğini öğütler bize soğuyan hava. Uzun aradan sonra yine hazır hissederiz kendimizi geç olmadan başlamaya. Hissederiz de şartlar imkan verir mi bilemeyiz. Hem tam da umudumuzu kesmemişizdir. Tam bir ahmak gibi. Belki deriz...

Belki neden olmasın...

Belki...