sorrow for sea

küçük kayık melankoliden bir denizde dalgalara bata çıka yol almaktaydı.kayık başıboş, sahipsiz, yönsüz ve  neden bu denizde olduğunu bilmeden dayanmaya, dalgalara göğüs germeye çalışıyordu. o kadar denizin ortasında kalmıştı ki, onu denizin ortasına çeken şeyin ne olduğunu sorgulamaya bile cesaret edememişti.belki hain bir deniz kızı ya da sirendi onu böyle büyük dalgaların, denizin ortasında belirip kaybolan, korku yüklü kayalıkların eline bırakan. Belki küçük kayık kaderine razı gelip bırakmalıydı dalgalar içine girsin, kayalıklar huş ağacından oyulmuş gövdesini parçalasın.ama 623'den tavşan yapmaya başladığı günden beri vazgeçmemişti hiç yaşamaktan. En nihayetinde 62 den tavşan yapanlardan farklıydı o. o yüzden belki de denizin ortasında kayalara vurup dağılmanın, su alıp batmanın, yaşama tutunmanın eşiğindeydi.

Belki yelkenli olduğuna inanıp başlamıştı yolculuğuna, küreklerini bırakıp rüzgara teslim olmuştu. Ama rüzgarı hiç bilmediğinden derme çatma yelkeniyle idare edememiş, rüzgarın ivmelediği hareketini kaybetmiş, denizin ortasında kalakalmıştı. 62den tavşan yapabilen tüm görkemli yelkenliler bir bir rüzgara kapılmış ulaşmak istedikleri rotada ilerlemişti, küçük kayığa dalgalar ve kayalıklar kalmıştı.sahil güvenlik gelmezdi böyle serseri kayıklar için.derken uzaklarda bir ışık gördü. tüm umutsuzluğun içinde, tüm melankoli denizinde çok uzaklardan ona doğru gelen ince zayıf bir ışık.denemeye başladı. ulaşmaya çalıştı. ancak bir hain dalga ile melankoli denizine gömüldü. huş gövdesi artık yosunlar ve türlü planktonlara, balıklara ev sahipliği yaparak çürüyecekti. asla bilemedi küçük kayık umut ettiği o ışık mevsimin bir oyunu, hiç bir yere ait olmayan kuzey ışığından başkası değildi. Ölürken üzülmüştü küçük kayık ama en başından beri hiç şansı olmadığını hiç bilemedi.