kader, nasip...

         Kolay gelmiş herşey bana. Yaşadığımı düşündüğüm bir sürü zorluk aslında şımarıklıkmış. Hayatım boyunca yaşadığım en büyük zorluk belki de dudak damak yarığıyla dünyaya gelmemdi. Uzunca bir süre kendimi farklı ve çirkin hissettim. Orta okulda 18 yaşına geldiğimde geçireceğim ameliyat sonrasında ne kadar normal olacağımı düşünürdüm. Herşey sihirli değnekle değişecek gibi. Şimdi bakıyorum, o kadar şanslıymışım ki. O kadar ortalamanın üzerinde bir ailenin içine doğmuşum ki başıma gelecek herhangi bir talihsizlik olamazmış bu coğrafyada. Çocukken çocuk olmuşum. En büyük problemim dışarıda ne kadar daha oyun oynarımmış. Hiç bir korkum olmamış dışarıdaki tehlikelerden. Belki de hep korunduğum için. Ergen tripleriyle beni yalnız bırakın diyerek odama çekilmem haricinde yalnız kalmamışım, yalnız bırakılmamışım. Okulda başarısızlık benim için yokmuş, hafifçe tembellik yaptığım zamanlarda neye ihtiyacım varsa sağlanmış hemen. Peki ben 15 yaşında sadece hayal kurmaya mesai harcarken o çocuk neden çalışmak zorunda? Ben bu kadar gamsız bir hayat yaşamışken o insanlar neden ölüyor? Ya da biz bu adaletsizlik dolu sistemin içinde yaşamaya hala nasıl katlanıyoruz? O kadar mı liberalleştik, kişisel özgürlüklerimiz o kadar mı başımızı döndürdü? 100 sene öncesinin felaketlerini sıralayan insan hiç mi utanmadı? Halının altına kader, nasip, kısmet diyerek daha ne kadar açlık, yoksulluk, çaresizlik, kaza ve ölüm süpürülebilir? Septik oldu biraz evet biliyorum. Sorgulamadan edemiyorum ne yazık ki. Neden birileri 100 sene öncesinin teknolojisiyle-100 senelik kazalarla karşılaştırıldığına göre- bugün 3 kuruşa çalışırken ölüyor, sorguluyorum. Kazaların, yolsuzluğun, sokakta yürürken ölmenin sıradanlaştırılmasını kabul edemiyorum. Galiba deliyim. Belki de sorgulayan deli azınlık olan bizlere sadece lobotomi gereklidir. Hiç birşeyi değiştirmeye kabil olamayan bünyem yüzünden bu dünyadan nefret ediyorum. Cümlelerim her zaman devrik kusura bakmayın sadece onları devirebiliyorum.