'Türkiyeden s.ktir olup gitmek'

          'Bu ülkeden neden siktir olup gidemedim.' Bütün yazılanlara katılıyorum. Bütün gidişler haklı evet. Ama ben gidemem. Gidemiyorum. Kafamda dahi bırakamıyorum. Benim canım yanıyor. Ben üzülüyorum. Gidemeyecek olanlara üzülüyorum. İnancı olanları, cesareti olanları yalnız bırakacağım fikrini aklım almıyor. Biraz daha azalacağız diye korkuyorum. Biz olduğumuzu düşündüğüm güzel insanları düşünüyorum. Öldürüle öldürüle bitirilemeyişimiz bana bir anlamda umut veriyor. Romantik bir sersem olduğumdan belki...türkçe de daha komik olduğumdan ya da İstanbul'un tüm keşmekeşini sevdiğimden, Trabzon'un en yeşilinden, öyle bir yeşildir ki bu bütün diğer yeşiller yavan gelir, becerip giremediğim halaylardan, horonlardan, düşünen tüm insancıklardan ötürü. Parçalandığımız ölçüde birleşiriz belki diye. Benden daha iyi insanlara vicdan borcu hissettiğimden, tanımadan sevdiğimden ve asla tanıma şansına erişemeyeceğimden...İnançları uğruna ölen tüm devrimcilerden, 70lerden- Mahir, Sinan, İbrahim,Yusuf, Hüseyin, Deniz,Umut ve niceleri...-, Maraştan, Fatsa'dan Terzi Fikri'den, 80'lerden -işkenceyle ezilmiş, yaşı yetmezken asılmış, sindirilmiş bastırılmış, yok edilmeye çalışılmış bütün düşünen geçlerden, Madımak'tan, Cumartesi annelerinden, Roboskiden, Geziden, Suruç'tan, AnKARA'dan ve dahasını bir bir sıralayamadığım türlü gönül borcundan belki de. Ben gidemem bir yere. Siktir olamam. Çünkü benimle daha güçlü benimle bir olasılığı olan insanlar var. Bir parçasıyım bu acı bulamacın , umudu taşıyıp göğü aydınlatmalıyım. En azından denemeliyim değil mi?

https://eksisozluk.com/turkiyeden-siktir-olup-gitmek--3843083?p=383