Bekliyorum Gelmiyorsun

   

          Çiçekler soldu. Ev batan güneşin insafına bıraktı benliğini. Güneşin kaçakları tüm gece yaratıkları saklandıkları yerlerden yavaş yavaş çıktı. Bir hummalı hazırlık, telaşeyle yiyebilecekleri her şeye saldırdılar. Çok değil sadece bir haftadır boştu ev. Hayat evden taşınalı yedi gün oldu. Ben çiçeklerle bekledim.
         Günler geldi, geçti. Ev boştu, çiçekler önce boynunu büktü. Sen gideli bir ayı buldu. Belki hala toparlanabilir , bir haşere uzmanıyla görüşerek ev kurtarılabilirdi. Perdeleri kapatırsam belki güneşin batışı odalara dolmaz evin içi sonbahar olmazdı.
         Ama kalkamadım yerimden, bir sene oldu. Çiçekler çoktan kurudu. Gün sürekli batıyordu. Bundan sonra sayma dedim kendime. Ben, bana yuva olamayan bu evde bir haşerat kolonisine yuva oldum . Israrla gelmedin. Yersiz bir inat, nedensiz bir ayak diremeydi bu.
        Ben BEKLEDİM...