ötesi yok.

         


          Üç iki ve birdi. İşte 29 yaşına geliyordum. 3, 2, 1 idi. Yaşlanıyordum. Saçımda belli bir bölgeyi mesken tutmuş beyazlarımla, yine başlayan siyatik ağrım, bak düştü yine sondam. Bazen diyorum ki uyusam ve yetmişimde açsam gözümü... Tüm bu telaşlar bitmiş olsa tatlı bir bekleyişle ölümü zaman geçse gün gün, saat saat...o kadar çok şeyi bıraktım ki varmama 3 adım kalmışken bu yaşı kendi irademe şaşırıyorum. Hayatımla ilgili türlü şeyler söyleyen herkese kocaman bir SİKTİR GİT diyorum.Son derece ergence ve kararlı bir şekilde kendi doğrularınla sen yaşa, bana yol da gösterme herkesin yolu kendine. Ameliyat etme davranışlarımı, küfürbaz ağzım hoşuna gitmiyorsa konuşma benimle, istediğiniz gibi hanım hanımcık değilim olmayacağımda. Çok konuşuyorum evet. Tembelim evet. Çoğu zaman söylenebilirim doğru. 29. yaşı kendim gibi geçirerek sözlerinize kulaklarımı tıkıyorum. Kendimi düzeltmeye çalışmaktan yoruldum böyleyim işte işinize gelirse...İş hayatında da özel hayatta da başarılı olmak zerre umrumda değil. Yaşıyorum olabildiğince keyfini çıkarıyorum. Hepsi bu. Ötesi yok.