No feelings

       



          Tam dedim ki yapıyorum ben bu işi. Tam dedim ki ayrıldım küflü ruhumdan ve geziniyorum bir karış havada vucudumdan. Artık herkes gibiyim dedim. Önemsemiyorum kimseyi. Ne kadar özgürleştim dedim. Biraz korkuttu bu beni. Endişelendirdi. Ama özgürdüm ya işte, kendimden özgür kalmış hissediyordum. Bu bir baş kaldırıydı belki tüm yargılarıma, garip bir hafiflik...Sonra dünya oldu. Sonra yere çakıldım. O kadar az yükseklikten nasıl bu kadar düşmüş hissettim? Oysaki daha önümüzdeki ayı planlamaya zaman bulamamıştım. Hazırlıksız yakalandım. Tatlı gezintim bitti. Gerçekliğe döndüm. İnsanlar delirmişti. İnsanlar ölmüştü. İnsanlar sürekli hareket halindeydi. Ben, eksiz bir ben durmuştum. Ülke gündeminden de bıkmıştım, işten de... Kendimden de bıkmıştım. Belki de tam olmam gereken yerdeyim, bilmiyorum.