Penpen pan

 



                Günler, aylar yıllar sonra artık umut dolu yazarım dedim. Bekledim o yüzden. Heyecan verici bir şey olur, dünya güzel bir yer olur dedim. Sadece korkutucu üzücü şeyler oldu. Gökyüzündeki 2. Yıldızdan yol tarifi alıp gitmeyi denemek isterdim ama tek bir mutlu düşüncem yok ki. Saklı öpücüğüm ve ben burada yetişkinler dünyasında yıl yıl mum üfleyip duruyoruz. Etrafımızda türlü felaketler gözümüzün ışığını biraz, biraz daha söndürüyor. Mutlu şeyler düşünemiyoruz. Savaştığımız korsanlara benzedik biz, biz olamıyoruz artık. Gölgemi kaybetmedim aslında. Çünkü ben kendimin kayıp bir gölgesiyim. Mutlu düşünceler neredesiniz? Ya da kendim sandığım kişi pencerem açık gel bul gölgeni!