Biraz benden bahsedelim

Biraz benden bahsedelim. 27 adım attım bazıları ileri bazıları geriydi. Çoğu geriydi 2 adım gittiysem 5 adım kaçtım. 5 adım kaçarken arkamda ekmek kırıntıları bırakmadım. Tüm ormana bırakılan çocukların bulunma umuduna karşın malecefent benzeri dikenden duvarlar ördüm ardımda. Hayatımda hiç aynı yoldan gidemedim bu sayede. Bir gün dosdoğru davranacağım dedim. Bir gün duvarsız kapısız olacağım dedim. O gün geldiğinde kendi duvarım gibi bir duvarla karşılaştım. Duvar benim değil banaydı. Sonsuz sevme kapasiteme idi. Bu duvara bir daha rastlamamak için daha çok diken çıkardım. Konuştuğumda ağzımdan kurbağaların fırlamasına engel olamıyordum artık. 27 adım atmış adımı bir başka söyler olmuştum sıradan insanlara. Kötü ve acımasız olmaya çabaladım ama olmadı. Çok konuştum başka insanlarla, çok güldüm çok eğlenir oldum. Sandım ki çok eğlenirsem başkalarıyla çok gülersem içimden taşan gri ses susar sandım. Aksine kimsenin duyamayacağı bir fısıltı halinde kulaklarımda uğulduyordu artık. Ben hep yanılıyor kendi dikenlerime duvarlarıma tosluyordum. Gerçek herkesin istediği birşey değildi bunu yakın zamanda öğrenmiştim bende.