Gece gündüzün sırtına haşarı bir çocuk gibi atladı.Dört nala koşturduğu gündüz yorgundu,karmaşık keşmekeşti.Gecenin yıldızları omuzlarına batarken, yere yıkılıp pes etmeyi denedi.Umutsuzca sevdiği geceye teslim olmayı düşündü ama kalbini yoran bu aşk, hem onun teslimini engelliyor, hem de silkinmesini önlüyordu.Devam dedi, pes etmedi.Artık yıldızların ışık dikenleri etindeydi.Gece artık kaçmak istiyodu ama saplanıp kalmıştı gündüzün sırtına işte.O an gündüzün ayakları sarsıldı, koşturduğu zemin doğruldu.İkiside korkmuş, şaşmış olan gece ve gündüz bu ulvi varlığa dertlerini anlattılar 'ayır bizi' dediler.Varlık ikisini de dinledi, birlikte olmayı bilmeyen, başaramayan ve asla başaramayacak olan bu ikisine şöyle dedi:
-Ayrılmak istiyorsunuz,ayrı olmamak istiyorsunuz.Siz birbirinizi tanımıyorsunuz.Size arkadaş olarak zamanı veriyorum.Gideceğiniz yerde onu saklayın, tekrar ne zaman birleşmeniz gerektiğine o karar verecek, o birleştirip o ayıracak...
Bu sözlerin ardından gece ve gündüz korkunç bir gürültüyle kendilerini bu yerkürede buldular.Zaman onları hergünün iki saati buluşturdu. Hasretle baktılar birbirlerine, söz tam başlayacakken zaman bitti dedi. Ayrıldılar özlemle...
Gün döndü,yıldız döndü,gündüz döndü,gece döndü,çocuklar büyüdü,insanlar öldü...
Yaşlandı gece- gündüz.
Gece öldü...
Gündüz öldü...
Zaman söndü...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder