YOK

    Hayatımın sayfalarını çevirirken en çok sanırım yarım yamalak kavgasız gürültüsüz biten arkadaşlıklar içimi acıtıyor.bütün içtenliğinle anlattıkların paylaştıkların hiç oluyor.her değer verdiğin yok...
    Böyle sanki doğal sürecini değiştirebilirmişsin gibi bu karşılıklı uzaklaşmanın, çaba harcıyorsun ama nafile.gezegenler gibi giderek uzaklaşıyorsun sonra tanıdık oluyorsun.karşılaşıyorsun sokakta yanında birileri oluyor anlatamayacaklarınla beraber kısaca özetliyorsun tanırdım eskiden diye.hatta eskiden tanıdığın insanlar o kadar artıyor ki zamanla, sen eskidiğini farkediyorsun. telefon numaraları değişiyor yeni insanlar giriyor hayatına onlarda tükenene kadar onlarla paylaşıyorsun.gün geliyor hayatında kesin ayrılıklar yaşanıyor bunu yediğin yemekten içtiğin suya kadar anlattığın birileriyle paylaşmak istiyorsun ama çekiniyorsun nedensiz.sonra sorgulamaya başlıyorsun kafandan milyonlarca sahne geçiyor...
fotoğraflarsa en kötüsü, telefonunun köşesinde kalmış canının içi sohbetler bir mesaj temizliği sırasında elinin altına geçiyor yarım bir gülüşle okuyorsun.yazarken aklından geçenler beliriyor hafiften acaba nasıldır diye düşünüyorsun ama biliyorsun ki bu düşüncede de yalnızsın tıpkı uzaklaşmaya başlamadan önce paylaştıklarının içtenliğinde yalnız olduğun gibi. en sonunda hiç yapıyorsun vazgeçmek böyle bir şey...