İkirciğin içinde kalmış, kaybolmuş...
Soluk bir resim gibi geçerken hayat
durmuştu sadece...
Zaman yanından yaşamadığı hayatlarla
akıp gitmişti.
Tutmamıştı bile
Uzansa tutar mıydı?
Tutmadı.
İnsan kalabalığının korkunç doluluğundan tutamadı.
Vıcık vıcıktı zaman,
Sıcak günün yorgun nefesi gibiydi yaşam...
Ellerini bırakırken, sıkılı yumruklarını
açarken emindi.
Ölmek güzeldi, kolaydı;
Yaşamak çetin, çirkin ve pisti.
Kirlenmeyi hiç sevemedi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder